20 juli 2017 - 26 Tammuz 5777
   
Text Size

Rust is niet slechts een woord

rustAls je moe bent van het slopende tempo van het huidige dagelijks leven, dan kun je er iets aan doen. Met Gods hulp kun je er controle over krijgen.

Door Richard Exley, vertaling Rineke Peterson

Ongeacht wat anderen je zeggen te geloven, ‘rust’ is niet slechts een woord. Het valt niet in dezelfde categorie als ‘sloom’ en het is geen synoniem voor ‘luiheid’. Rust is een geschenk van God om met dank te ontvangen en van te genieten zonder schaamte.

De meesten van ons zullen op zijn minst twee hindernissen moeten nemen om te genieten van de rust die God geeft. De eerste is psychologisch en de tweede is je levensstijl. Psychologisch: velen van ons voelen zich schuldig wanneer ze rusten. Is het niet bewust, dan is het wel onderbewust. Dat is een grote hindernis om te nemen in een samenleving die lichamelijke inspanning als belangrijk beschouwt. Niemand wil gezien worden als niet-productief.

De waarheid is, dat de meesten van ons te druk zijn, omdat we daarvoor hebben gekozen, ook al proberen we het tegendeel te bewijzen. Terwijl er bepaalde verantwoordelijkheden zijn waar we niet zonder serieuze consequenties onderuit kunnen komen, zullen deze zaken zelden de bron zijn van onze extreme activiteit. Het zijn meestal de ‘buitenschoolse activiteiten’ die ons teveel worden.

Laten we het eens vergelijken met financiën. Meestal zijn het niet de noodzakelijke dingen die ons in financiële moeilijkheden brengen, maar de extra’s. De meesten van ons hebben voldoende financiën voor huisvesting, betrouwbaar transport, gezond voedsel en warme kleding voor het gezin, zonder in de problemen te komen. De problemen beginnen wanneer we extra dingen gaan doen; een tweede auto, een groter huis, een nieuwe T.V., een computer, een mobiel, een boot, een motor enzovoorts. Dit zijn niet per definitie slechte dingen, maar kunnen ons wel in serieuze financiële problemen brengen. En wanneer het zover is, zullen er snel ingrijpende veranderingen moeten plaatsvinden.

Pas ditzelfde principe nu ook eens toe op ons drukke leven. Bijna zonder het ons te realiseren, hebben we alweer van alles toegevoegd aan onze taken.

Je hebt je kinderen aangemeld voor een groot scala aan activiteiten, bedoeld om ze productief en goed ontwikkeld te maken. Als een bewuste ouder, besteed je een aanzienlijk deel van je tijd aan het brengen naar en halen van hun activiteiten, om nog maar niet te noemen je toewijding om elke wedstrijd, opvoering of elk concert bij te wonen.

Als toegewijd christen zing je in het koor, geef je les aan de zondagsschool, ben je diaken en leid je de wekelijkse Bijbelstudie. En als aanvulling op jouw drukke leven heeft je man ook nog het coachen van de sportclub van je kinderen toegevoegd aan zijn verantwoordelijkheden. En had ik al genoemd dat hij ook nog een taak heeft als koster en ook nog een huiskring leidt?

Hoe, kun je jezelf afvragen, is het zo ver gekomen dat je zo druk bent? In ieder geval gebeurde het niet in één keer. Meestal is het het resultaat van een combinatie van factoren: een oprecht verlangen om een verschil te maken in het leven van anderen, gecombineerd met het gevoel belangrijk gevonden te worden. Velen van ons stellen druk zijn gelijk aan belangrijk zijn. Hoe drukker we zijn, hoe belangrijker we ons voelen. Vandaar onze neiging om meer te doen dan wat we lichamelijk en emotioneel aan kunnen. Gezien het feit dat we niet onuitputtelijk zijn, zal het een kwestie van tijd zijn dat er ergens iets fout gaat. Het kan in onze gezondheid zijn, in ons huwelijk, en zelfs in onze relatie met God, maar het is zeker dat ergens een deel van ons leven er onder te leiden heeft als we doorgaan met onszelf uit te putten.

Gelukkig worden steeds meer mensen zich bewust van hun dwingende bezigheden. Met Gods hulp kunnen we door onze psychologische barrière heen breken, door het idee dat rust een vorm van zwakte is, of, nog erger, een verspilling. Uit noodzaak geboren, hebben we het sabbatsprincipe ontdekt, en terwijl we dat doen, maken we de juiste aanpassingen in zowel ons denken als in onze levensstijl.

De moed om te stoppen
Terwijl ik diende als voorganger, kreeg ik een burn-out. Als gevolg daarvan was ik gemotiveerd om wat moeilijke beslissingen te nemen over hoe ik mijn leven wilde inrichten. Ik moest toegeven dat ik niet Superman was en dat ik niet alles kon. Toen moest ik beslissen welke dingen ik nog zou doen, welke ik zou delegeren en welke ik ongedaan zou laten.

Stap 1: je beperkingen kennen
Mijn hele leven had ik geleerd dat ik alles kon doen door Christus, die mij kracht geeft (Filippenzen 4:13). Nu werd ik gedwongen mijn beperkingen toe te geven. Hoe kon ik mij verzoenen met deze schijnbare tegenstelling? En toen begreep ik het: ik kan alles doen wat God van mij vraagt te doen, omdat Hij me kracht geeft om het te doen. En wanneer ik dingen daaraan toevoeg, sta ik er alleen voor.

Stap 2: beslissen wat je gaat doen
Ik moest begrijpen wat mijn door God gegeven taken waren, deze taken waarover niet te onderhandelen viel. Sommige waren meteen duidelijk. Het belangrijkste was mijn persoonlijke relatie met Jezus Christus. Als ik geen levendige wandel met Hem onderhield, zou niets werken, mijn bediening niet en mijn huwelijk niet. Een echtgenoot en vader zijn, waartoe God me had geroepen, behoorde ook tot mijn verplichtingen. Niemand zou dat van mij kunnen overnemen. En als voorganger waren er ook bepaalde door God gegeven verantwoordelijkheden die niemand anders kon invullen. De verantwoordelijkheden voor preken en onderwijs geven kon ik niet delegeren. Ik kon ze delen, maar zolang ik diende als voorganger, zou ik de primaire persoon zijn door wie God tegen het lichaam sprak. Evenzo kon ik ook geen afstand doen van mijn verantwoordelijkheid als herderlijke voorbidder. God had mij de opdracht gegeven om te bidden voor zijn volk en ik zou Hem antwoorden. Al het andere was onderhandelbaar.

Stap 3: beslissen wat je gaat delegeren
Na zorgvuldige overweging besloot ik de dagelijkse administratie van de kerk over te laten aan iemand die bekwaam was. Daarna gaven we de pastorale oudste de verantwoordelijkheid voor pastorale zorg en het adviescentrum. Getrainde vrijwilligers werden verzameld om te helpen met de voorbereiding en het klaarmaken van de tapes voor de dagelijkse radio uitzendingen. Tot slot kreeg iedere oudste een gebied van verantwoordelijkheden met een duidelijk omschreven takenpakket. Hoewel de uiteindelijke verantwoordelijkheid van de administratie van de gemeente en zijn bedieningen bij mij lag, had ik nu een bekwame groep mensen om me heen om het werk te doen.

Stap 4: beslissen wat je ongedaan laat
Hoewel iedereen mijn poging om structuur in mijn leven te krijgen, toejuichte, dacht bijna niemand aan de consequenties daarvan voor zichzelf. Ik zal nooit de stafvergadering vergeten waarin de oudsten er unaniem mee instemden dat ik mijn werk moest herstructureren om de werkdruk te verminderen, in het bijzonder waar het ging om raadgeven en andere tijdrovende één op één werksituaties. Direct na de vergadering nam één van de oudsten mij apart. Met niet weinig drang zei hij: “Ik wil je zo spoedig mogelijk even spreken over een dringende familiekwestie.”

Hij was nog niet weg of een andere oudste deed een soortgelijk verzoek. Geen van beiden zagen ze er iets strijdigs in om mij te verzoeken om persoonlijke zaken op me te nemen, kort nadat ze er op aangedrongen hadden om vooral op dat gebied taken af te stoten. In hun beleving waren de grenzen die ze aan anderen stelden niet voor hen bedoeld. Jammer genoeg waren ze daar niet de enigen in. Bijna iedereen vond dat ik mijn tijd moest bewaken, maar niemand dacht eraan dat ik dat zou doen ten koste van hun gemak. Om de rust in mijn leven te kunnen handhaven, moest ik de verleiding weerstaan dat de verwachtingen van anderen mijn leven en bediening zouden beheersen.

Zoals Jezus zei, je moet je leven verliezen om het te kunnen vinden (Matth. 10:39). Je hebt moed nodig om veel goede dingen uit je leven te snijden om het overvloedige leven wat Hij heeft beloofd te kunnen ervaren.

columns
Maximum Life maakt gebruik van cookies om de website en het gebruiksgemak te verbeteren.                               ANBI
sluiten
Site Meter